Түркия Республикасы — басынан жаугершілікті көп өткізген халық. Еуропаға өктемдігін жүргізіп отырған. Еуропаның көп халқы басқаша аталғанымен, қанында түрік қаны араласып жатыр. Ана жылдары (1972) бізге ҚазМУ-ге Болгария ұл-қыздары келген. Тәжірибе алмасу мақсатында, сонда көргенбіз, мұрындары кәдімгі түріктер. Болғар аты ғана. 

Сауданы игерген халық. Түбін түсіреді. Байлық қалыптастырған. Құрылыс салуды игерген халық. Тіпті, Алмания құрылыстарын түріктер са-лады. Түркияда түріктер 70 миллион деседі. Еуропаға да еркін қоныстанған. Жалпы, «Түрік дүниесіне» аға болғысы келеді, қамқор болғысы келеді. Өздері Америкадан өлердей қарыздар. Сөйте жүріп, «Түрік дүниесіне көмек керек болса, аянбай көмек беруге әзір». «Барлық елдердің түріктері бірігіңдер!» — деп ұран тастайды. «Бірігу» — шартты ұғым. Әр тілді, әр дінді түрік дүниесі қайдан біріксін. Ынтымақты, әр салада достықты, алыс-берісті жүрсе, рухани ынтымақтасса, сол үлкен олжа! «Түрік дүниесінің» алды орыстанып кетті. Шор — 5-6 мың ғана. Орыстанды. Хакас — 100-200 мың ғана. Алтайлар — 400-500 мың ғана. Өстіп кете береді. Оларды алған бетінен қайтару қайдан оңай болсын?! Алайда, қол қусырып қарап отыруға болмайды. Түркия Республикасының бізге көрсеткен рухани қамқорлығын біз ресейлік түрік тектілерге көрсете алсақ, үлкен олжа. Олар рухани оянуы керек қой. Бәріміз де бір Түрік қағанатының жұрнағымыз. Тағдыр деген қандай қиын! Тым-тырақай бөлініп, түрлі елге айналып кеткенбіз. Жалпы, түрік жұрты — бірігуден бөлінуге бейім тұратын халық. Мұның себебі жауынгерлік рухтың қанға сіңіп кеткенінен болса керек. Түріктің бір жұрағаты — қазақ халқы әлі жүз-жүзге, ру-руға бөлініп әуре! Ой, Тоба-ай! Бөлінуден түрік жұрағаты әбден таяқ жеген. Енді, бөлінуді емес, рухани бірігуді ойлау керек. Онсыз бізде келешек болуы мүмкін емес. Осы орайда, алфавит бірлігі көп рөл атқарар еді деп ойлаймын.